het geloofsverhaal  van...

Riekie Werkman

Daar ging ik dan, glijdend en glibberend op mijn fiets door de straten naar Kanaleneiland. Er lag aangereden sneeuw op de weg en vandaag ijzelde het ook nog. Ik ging op bezoek bij Riekie Werkman. Een paar weken geleden is ze 80 geworden. Ik werd hartelijk welkom geheten. De telefoon ging. “Ik moet even opnemen hoor”, zei Riekie. “Helemaal prima, neem je tijd”, zei ik. Het was de internist uit het ziekenhuis. Tijdens het gesprek vertelde Riekie aan de arts dat ze met God over haar gezondheidssituatie had gesproken. Zomaar, zonder blikken of blozen zei ze dat. Dat zou ik denk ik niet gedurfd hebben. “Dat is iets van de laatste jaren,” vertelde ze me “vroeger deed ik dat ook niet zomaar.”. Er is hoop om te groeien, ons leven lang. 


We gingen allebei op een bank zitten en Riekie begon te vertellen. Over haar doop, toen ze 21 jaar was, op 2 juni 1962. Ze ging toen in Arnhem naar de kerk bij de Zweedse broedergemeenschap, Philadelphia. Riekie was doodsbang voor water, maar haar doop ging goed en daarna is ze nooit meer bang geweest voor water. Daarna ging ze naar de Pinksterzending. Dit was haar eerste echte kerk. Veel mensen uit deze kerk kwamen uit Nieuw-Guinea. In deze kerk was ze actief betrokken bij de jeugdgroep en ook bij het werk van zuster Alt. Zuster Alt heeft de bundel Glorieklokken samengesteld. Glorieklokken 36 is het dooplied van Riekie. Ze begon het refrein te zingen met de woorden: “Ik ben een kind van God.” Ook heeft ze Bijbelstudies en boeken van zuster Alt helpen vermenigvuldigen en verspreiden. En kledingpakketten klaargemaakt die werden verstuurd naar Indonesië.


Riekie vertelde verder over hoe ze in volgende kerken terecht kwam. Dit zijn elke keer bijzondere verhalen van Gods leiding in haar leven. Zo ging Riekie vaak naar het Stiltecentrum in Hoog Catharijne. In 1994 ontmoette ze daar de dominee van de Waalse gemeente, een Frans sprekende gemeenschap aan het Pieterskerkhof. Vervolgens is ze een tijd naar de Paroussia kerk gegaan. Ze kwam hier terecht doordat ze mooie muziek hoorde en naar binnen is gegaan. Na vijf jaar ging deze kerk verhuizen naar Houten en kon Riekie de kerk moeilijk bezoeken. Bij De Rank kwam ze terecht door een TV uitzending met beelden van De Rank vanuit Scutos (het gebouw waar de diensten destijds waren) en met de broer van broeder Sussenbach vanuit Suriname. Een week later bezocht ze de dienst in Scutos. Ze meende zich te herinneren dat dat op 17 augustus 1999 was.


Riekie is al die jaren zeer trouw naar de diensten gekomen en is actief geweest in de kerk. Zo heeft ze jaren de cassettedienst gedaan, wat later de CD’s werden. Inmiddels schrijft ze al ruim 11 jaar verjaardagskaarten aan alle kinderen en jonge tieners van de kerk. Veel van de kaarten maakt ze zelf. En ze krijgt leuke reacties van de kinderen en/of ouders. Het viel mij op dat Riekie altijd actief is geweest in de kerken die ze bezocht. En dat ze ook heel trouw is in het werk dat ze doet. Ze heeft een hart voor mensen en vind het fijn om met andere mensen in contact te zijn en samen te werken. Riekie correspondeert bijvoorbeeld ook al jaren met 4 kinderen en jongeren via Compassion. Twee van deze kinderen ondersteunt ze ook financieel. Ook heeft ze jaren lang gecorrespondeerd met mensen uit Kenia, Oeganda en Tsjaad die ze had ontmoet bij de Billy Graham campagne in Amsterdam in 1986.


Riekie is een echt ‘mensenmens’. Ze heeft altijd veel vrienden en vriendinnen gehad en “intens geleefd”, zoals ze zelf vertelde. Hoe waardevol om zo van andere mensen te (kunnen) houden, trouw aan hen te zijn en anderen te laten weten dat je aan hen denkt. Het raakte me. Ik vind het een rijke manier van leven. Riekie deelde een tekst die ze die ochtend had gelezen, Hebreeën 10: 19-20: “Broeders en zusters, dankzij het bloed van Jezus kunnen we zonder schroom binnengaan in het heiligdom, omdat Hij voor ons met Zijn lichaam een weg naar een nieuw leven gebaand heeft, door het voorhangsel heen.” Riekie weet dat dit voor haar geldt. Zij is een kind van God en vrij om binnen te gaan in het heiligdom en bij God te zijn.


Terug naar 'Verhalen & Getuigenissen