het getuigenis van...

Hanneke van Driel

Ik ben Hanneke van Driel, 31 jaar en woon in Maarssen. Sinds juli 2004 kom ik in De Rank. Ik voelde me van af het eerste moment al thuis en ben al snel deel gaan nemen aan het gemeenteleven om zo contacten te krijgen en betrokken te zijn bij de gemeente. De afgelopen jaren zijn niet de makkelijkste jaren geweest maar ik heb wel ervaren hoe God aan het werk is gegaan en nog werkt in mijn leven. 


Nu bijna tien jaar geleden, ben ik na twee jaar verkering te hebben gehad getrouwd. Maar de droom die ik van een huwelijk had, kwam niet uit. Nu zo’n drie jaar geleden ben ik gescheiden, na zeven jaar worstelen in het huwelijk. Zowel het huwelijk als de scheiding en de periode daarna hebben een enorme impact op mijn leven gehad. Er was niets meer van mijzelf over en ik zat
in een diep donker dal, waarin ik echt dagen had dat ik de moed wilde opgeven en niet snapte waarvoor ik het allemaal deed.


Ik heb me altijd al anders gevoeld dan anderen en ik worstelde met mijn identiteit. Ik kwam in een traject van professionele hulpverlening en pastorale zorg. In het begin had ik echt het idee dat ik er alleen voor stond, dat mensen om mij heen mij niet begrepen, ik was boos op verscheidenen mensen en ook aan mijn geloof had ik op dat moment niet veel. Ik vroeg me af waar God was en waarom ik Zijn liefde niet voelde. Bidden kon ik ook niet in de periode, ik kon alleen maar zeggen: God help mij, ik weet niet wat ik moet doen!. Ik kreeg niet meteen antwoord, maar er kwamen wel kleine lichtpuntjes die mij hoop gaven. Zo had ik door alle stress veel lichamelijke klachten die gelukkig afnamen, zodat ik me weer wat beter ging voelen. De kleine lichtpuntjes werden momenten van licht en dat gaf mij de kracht om door te gaan en om verder te zoeken naar hoop.


Zo ging ik bijvoorbeeld meedoen aan de cursus Celebrate Recovery (Vrijheid in Christus cursus) en toen ik de keuze hiervoor maakte, overviel mij een rust en kalmte die niet goed in woorden is te vatten. Dankzij deze cursus ben ik echt tot het besef gekomen dat ik het niet alleen kan en dat ik altijd mijn Liefdevolle Vader nodig heb. Het heeft mijn relatie met Hem versterkt omdat ik er bij stil wordt gezet en ermee bezig ben. Het verrijkt je leven als je beseft dat je een Vader hebt die onvoorwaardelijk van je houdt!
Na anderhalf jaar deelname ben ik deel geworden van het kernteam van de cursus. Ik ben God enorm dankbaar dat ik nu mijn bijdrage mag leveren!


Soms krijgen we de opmerking dat Celebrate Recovery zo zwaar klinkt, alsof het alleen voor mensen is die enorme problemen hebben. Ik denk dat dit niet zo is. Ik heb enorm met mezelf geworsteld en ik had grote problemen. Maar je problemen en worstelingen hoeven niet groot te zijn om deel te nemen aan de cursus. Het helpt je om een RIJKER leven te krijgen, dat heb ik mogen ervaren!


Door mijn scheiding en de daarbij komende gevoelens van falen en schaamte, was het contact met mijn ouders minimaal. Tijdens de CR-periode kreeg ik een bevestiging van God dat ik weer contact moest gaan zoeken met hen. Dit heb ik gedaan en langzaamaan verbeterde het contact. Nu ben ik ontzettend blij dat het contact met mijn ouders weer goed is, we leuke dingen doen samen en dat ze er voor mij willen zijn en me helpen.


Na mijn deelname aan CR was ik er klaar voor om mezelf te laten testen. Uit deze test kwam waar ik al bang voor was: ik heb autisme. Het verklaart waarom ik me altijd al anders heb gevoeld dan anderen, waarom ik sociaal niet goed meekom en veel structuur en rustmomenten nodig heb. Ondanks dat de uitslag mijn gevoel bevestigde, viel ik weer terug en kon ik niet omgaan met het feit dat het nu echt zo is en het bevestigd is. Ik viel weer terug in mijn negatieve gedachtencirkels. Ik zag alleen de valkuilen van de uitslag, waardoor ik dus langzaamaan weer in de put aan het zakken was. 


Het lukte mij niet zelf om mijn gedachten te doorbreken en er anders naar te kijken. Op zo’n moment moet ik echt bewust de tijd pakken om de nabijheid van God op te zoeken en dan mag ik weten dat Hij overal om mij heen is als een cocon van licht. Zijn nabijheid is een belofte, ongeacht of ik me van Zijn aanwezigheid bewust ben. Veel dingen kunnen dit bewustzijn in de weg staan, maar de grootste schuldige is bezorgdheid. Steeds opnieuw komt de vraag boven: wie heeft de leiding over mijn leven? Als ik dat zelf ben, dan heb ik een goede reden om me zorgen te maken, maar als Jezus dat is, dan is bezorgdheid onnodig. Ik heb geleerd dat als ik me ergens zorgen over ga maken, ik de situatie bij Jezus mag brengen. Ik moet dan een stap terug doen en mijn aandacht op Hem richten. Hij zal het probleem voor mij oplossen of Hij zal mij laten zien hoe ik ermee om moet gaan. Ik zal ook in de toekomst problemen blijven tegenkomen op mijn levenspad, juist daarom wil ik Hem nooit meer uit het oog verliezen.


Er is mij veel duidelijk geworden over waarom ik zo van slag en uit balans kan zijn. Maar ik mag gelukkig weten dat ik iedere dag mijn rust, kracht en hoop om mijn balans terug te vinden, bij mijn liefdevolle Vader mag zoeken en dat Hij mij daarbij leidt en laat zien welke stappen ik mag zetten. Langzaamaan probeer ik te accepteren wie ik ben en dat ik meer structuur en rust nodig heb dan sommige anderen om te kunnen functioneren.


God heeft in de afgelopen periode bijzondere mensen op mijn pad gebracht die mij tot op de dag van vandaag nog steeds helpen en ondersteunen waar nodig. Mijn dank is groot aan de vrouwenkring van Maarssen, Ed en Joke Vollbehr en Helena Leenman. Nog regelmatig heb ik pastorale gesprekken met Helena die mij veel houvast geven en me helpen om weer nieuwe stappen te zetten of dingen anders te bekijken. Daarnaast heb ik ook nog ondersteuning van medicijnen.


Ik durf nu soms te zeggen dat ik dankbaar ben voor waar ik nu sta en dat ik mag weten dat ik een geliefd kind van God ben. Mijn God leidt mij niet jaar voor jaar, zelfs niet dag voor dag, maar stap voor stap ga ik mijn weg met Hem. Mijn Heer wijst mij waar ik moet gaan.


Als afsluiting wil ik hier een gebed delen dat ik pasgeleden nog las:

God, schenk mij de kalmte om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen,

de moed om te veranderen wat ik kan veranderen

en de wijsheid om het verschil hiertussen te zien.


Om één dag tegelijkertijd te leven,

om van één moment tegelijkertijd te genieten,

om moeilijke tijden te accepteren als het pad naar de vrede,

om erop te vertrouwen dat U alle dingen zal rechtzetten als ik me aan Uw wil overgeef,

om in dit leven gelukkig genoeg te zijn en

om met U overgelukkig te zijn: voor altijd in het volgende leven.


Amen


Terug naar 'Verhalen & Getuigenissen